De chinese arts; een studiebol van formaat, zat parmantig achter z’n bureau. Wijs en stil was het in z’n praktijk.
"Zo……"(zo’n wijze stilte)"…meneer Sikkepit. Zegt u het eens. ". Ik voelde mij meteen geroepen een slimme woordgrap te plaatsen, maar de kalmerende omgeving weerhield mij daarvan. "Mijn bolletje kraakt nog al eens" veel meer kon ik er niet van maken, want anders dan gekraak kon ik mijn frequent terugkerende kopfsmerz niet noemen. Zelfs bij het nuttigen van een borrelnoot scheurde en kraakte het in mijn hoofd. Als met een moker werd mijn hersenvlies, mijn hersenpan dan verbrijzeld tot ik het daglicht niet meer kon verdragen. Leuk allemaal, maar niet tijdens mijn kostbare vrije uren. Want dan werd ik getergd natuurlijk.
M’n medische doopcel werd gelicht en alle vuile was kon buiten gehangen worden. Snoepen; ja. Snacks; ja. Frisdrank; ja. Dierlijke vetten; ja. Ik dorst Ping bijna niet meer aan te kijken.
Geheel onwetend onderwierp ik mij aan de medische werkwijze van Mr.Kesuke Miyagi. -Wax on, wax off. En voordat ik het wist zat ik met een knotsvormige magneet op mijn hoofd en peilde een doktor Barabas achtig apparaat de energie over mijn meridianen uit. Precies. Logisch. Zou iedereen doen. Vervolgens werd de uitkomst op geheel professionele wijze getoetst aan energie van diverse geur, smaak- en andere stoffen. Na ca 45 minuten was het beeld duidelijk; -geen suiker, geen melk, geen eieren (ieks), geen vanille, geen cacao, geen vlees, geen kip (is toch vlees?) en nog wat meer primaire levensbehoeften. Kosten 110euro and counting…

De Bami Rames van het indonesische eethuisje was heerlijk deze avond…….